میزان چربی کل ماهی کپور معمولی ، 2/13 درصد بود که جزء ماهیان با چربی بالا دسته بندی می شود. این مقاله، ماهی کپور معمولی را فیله نموده و به مدت 5 دقیقه در عصاره آبی استخراج شده از برگ دارواش (Viscum album L.) به روش پرکولاسیون به عنوان آنتی اکسیدان طبیعی به نسبت های 1، 2 و 4 % غوطه ور گردید، پس از آبگیری فیله ها در شرایط آزمایشگاه، در داخل فیلم های نایلونی قرار گرفته و در یخچال (1C±º 4) نگهداری شد. سپس ارزیابی عصاره به لحاظ بازده استخراج، ترکیبات فنولی و فلاونوئیدی و مهار رادیکال آزاد (DPPH) انجام شد و کیفیت فیله های نگهداری شده در یخچال در فواصل زمانی 0، 4، 8، 12، و 16 روز با آزمون های مقادیر پراکسید (PV)، عدد آنیزیدین (AV)، تیوباربیتوریک اسید (TBA)، اسید های چرب آزاد (FFA) و مقدار توتکس (TOTEX) مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج بازده استخراج، ترکیبات فنولی، ترکیبات فلاونوئیدی و مهار رادیکال آزاد، به ترتیب 23/5 درصد، mgGA/g E 4/62، mg QE/g E 71/34 و 2/78 درصد بود همچنین مقادیر PV، TBA، FFA، AV و TOTEX در تیمار 4 درصد عصاره بعنوان بهترین تیمار در روز 16 آزمایش به ترتیب (meq g O2/kg Fat) 42/3، (MDA/kg Fat) 55/1، (OA%) 85/0، 67/4 و 51/11 گزارش شد. با توجه به این نتایج، می توان از عصاره آبی دارواش با غلظت 4 درصد برای تأخیر اکسیداسیون چربی در کپور معمولی پرورشی استفاده نمود.

برای این پژوهش تعداد 240 قطعه بچه ماهی کپور معمولی (با میانگین وزن 1± 5گرم) در 4 تیمار مختلف شوری 0، 1،3 و 6 گرم در لیتر در سه تکرار (در کیسه های پلاستیکی) به مدت زمان یک ساعت حمل شد. جهت بررسی پارامترهای خونی بچه ماهیان در پایان آزمایش، از نمونه ها به روش قطع ساقه دمی خون گیری صورت گرفت. طبق نتایج حاصل از اندازه گیری برخی پارامترهای بیوشیمیایی سرم خون، میزان پروتئین کل در بین تیمارهای مختلف اختلاف معنی داری را نشان نداد(P>0.05) ولی میزان گلوکز و کورتیزول در تیمارهای شوری کاهش معنی داری را نسبت به شاهد نشان دادند(P≤0.05). نتایج حاصل از اندازه گیری آنزیم های کبدی در میزان آلانین آمینوترانسفراز، آسپارتات آمینوترانسفراز و آلکالین فسفاتاز بین تیمارهای مختلف اختلاف معنی داری را نشان نداد(P>0.05). نتایج حاصل از اندازه گیری برخی فاکتورهای هماتولوژی خون نیز حاکی از عدم اختلاف معنی دار در تعداد گلبول های قرمز و سفید، درصد هماتوکریت و میزان هموگلوبولین در تیمارها بود(P>0.05). به طور کلی می توان گفت در ماهیان حمل شده در تیمار 3 گرم نمک در لیتر شاخص های استرس کمتر مشاهده شد.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

کپور معمولی نژاد "تاتا" یک نوع ماهی کپور معمولی اصلاح نژاد شده در مجارستان است که تخم های چشم زده آن با هدف حل مشکل پرورش دهندگان ماهیان گرمآبی در زمینه عدم دسترسی به مولدین با کیفیت و بچه ماهیان اصلاح شده و خوش رشد گونه کپور معمولی، چند سال گذشته وارد ایران شد. در مطالعه حاضر جهت ارزیابی مزیت های این نژاد نسبت به نژاد رایج کپور معمولی پرورشی در استان گیلان، به مقایسه شاخص های تکثیر و عملکرد رشد آنها پرداخته شد. تکثیر مولدین هر دو نژاد با تزریق هورمون اوولین و در یک مرحله انجام و شاخص های تکثیر اندازه گیری شد. عملکرد رشد ماهیان جوان نیز پس از یک دوره پرورش 60 روزه ماهیان با میانگین وزن اولیه 21 گرم در دو تیمار پرورشی در تانک های فایبرگلاس بررسی شد. نتایج نشان داد قطر تخمک و درصد لقاح کپور تاتا به ترتیب با 05/0 ± 53/1 میلی متر و 76/0 ± 50/97 درصد بطور معنی داری بیشتر از کپور پرورشی بود (05/0p<). همچنین، میانگین درصد تفریخ (58/0 ± 00/98 درصد) نیز 13% بیشتر از کپور پرورشی بود. میانگین وزنی لاروهای یک روزه کپور تاتا (03/0 ± 54/2 میلی گرم) بطور معنی داری بیشتر از میانگین وزنی لاروهای یک روزه کپور پرورشی  (04/0 ± 68/1 میلی گرم) بود (05/0p<). میزان تحرک و مدت بقای اسپرم در دو نژاد تفاوت معنی داری نداشت و اسپرماتوکریت کپور تاتا بطور معنی داری کمتر از کپور پرورشی  بود (05/0p<). در مقایسه عملکرد رشد مشخص شد در پرورش در تانک در شرایط برابر، میانگین وزن و طول کل نهایی، درصد افزایش وزن بدن، درصدافزایش طول بدن، ضریب رشد ویژه، میانگین رشد روزانه و میانگین کارایی تغذیه در کپور تاتا بطور معنی داری بیشتر و در مورد ضریب تبدیل غذایی کمتر از کپور پرورشی بود (05/0p<). مهم ترین مزیت های نژاد کپور تاتا در در مطالعه حاضر کیفیت تخم، درصد بالای بقای جنین و تفریخ و نیز از نظر عملکرد رشد، داشتن سرعت رشد بالاتر نسبت به کپور پرورشی بود. کپور معمولی نژاد تاتا در برنامه های آینده برای بهگزینی و اصلاح نژاد گزینه مناسبی می باشد.

هدف: جداسازی و شناسایی قارچها از ضایعات آبشش کپورماهیان پرورشی استان مازندران.نمونه ها: نمونه های آبشش از کپور معمولی (Cyprinus carpio)، کپور نقره ای (Hypophthalmichthys molitrix) و کپور علفخوار (Ctenopharingodon idella)روش: ابتدا سطح آبشش توسط آب مقطر استریل شستشو داده شد. سپس قطعاتی از آبشش به روش استریل جدا و پس از نگهداری در لوله های استریل، به آزمایشگاه منتقل شدند. پس از آن در محیطهای سابوروگلوکزآگارو کورن میل آگار کشت داده شدند.تجزیه و تحلیل آماری: آزمون مربع کای و آزمون تی.نتایج: در مجموع 39 گونه قارچ از ضایعات آبشش ماهیان جدا و شناسایی گردید. مهمترین قارچهای بیماریزای جدا شده شامل برانکیومایسس، ساپرولگنیاها، گونه های فوزاریوم، فوما و اگزوفیالا بودند. گونه های فوزاریم (46.40 درصد) و ساپرولگنیا ( 25 درصد) بیشترین فراوانی را داشتند در حالی که اگزوفیالا (3.6 درصد) کمترین فراوانی را در بین قارچهای بیماریزای جدا شده نشان دادند.نتیجه گیری: در این مطالعه قارچهای برانکیومایسس، فوما و اگزوفیالا برای اولین بار در ایران از ماهیان جدا شده است. چنین استنباط می شود که قارچهای جدا شده در این مطالعه نقش مهمی را در بیماریزایی ماهی داشته باشند. بنابراین برای بررسی این موضوع به مطالعات بیشتری در آینده نیاز است.

به منظور بررسی ایمنی زایی باکتری آئروموناس هیدروفیلا، عامل سپتی سمی هموراژیک در ماهیان کپور استان فارس و تعیین پاسخ ایمنی هومورال ماهی کپور معمولی سه نوع آنتی ژن مختلف از این باکتری تهیه شد که شامل باکتری غیرفعال شده با فرمالین (یک درصد) و حرارت دیده 60) درجه به مدت 4 ساعت( و باکتری زنده بود. 45 ماهی کپور معمولی در 9 گروه 5 تایی به سه روش متفاوت خوراکی با دوز 109 سلول/ میلی لیتر/ ماهی، غوطه ور سازی با دوز 107 سلول/ میلی لیتر/ ماهی و تزریق داخل صفاقی با دوز 105 سلول/ میلی لیتر/ ماهی در روزهای صفر و 20 آزمایش در معرض آنتی ژن ها قرار گرفتند. برای گروه کنترل 15 ماهی در 3 گروه مذکور از بافر فسفات سیلین استفاده گردید. در روزهای 45 و 60 پس از ایمن سازی از سیاهرگ دمی ماهی، خون جمع آوری و سرم آن جهت آزمایش های ایمنی شناسی مورد استفاده قرار گرفت. برای تعیین پاسخ ایمنی هومورال به آنتی ژن ها از آزمایش حساس و دقیق الیزا استفاده گردید. نتایج آزمایش که توسط آزمایش الیزا صورت گرفت نشان داد که باکتری کشته شده با فرمالین دارای نتایج بهتری است و روش خوراکی تجویز آنتی ژن نسبت به سایر روش های تجویز دارای اثرات بهتری می باشد. همچنین تیتر آنتی بادی تا روز 60 پس از تجویز آنتی ژن روند افزایشی را نشان داد.

هدف از انجام مطالعه حاضر تعیین مواد مغذی و ترکیبات اسیدهای چرب بافت عضلانی ماهی کپور معمولی(Cyprinus carpio)  و کپور علفخوار (Ctenopharyngodon idella)، از گونه های پرورشی مورد استفاده در کشور بود. آنالیز تقریبی نمونه ها نشان داد که به جز رطوبت هیچ تفاوت معنی داری در بین سایر شاخص های مورد مطالعه (پروتئین، چربی و خاکستر) وجود نداشت .(p>0.05) میزان اسیدهای چرب اشباع (SFA)، تک غیر اشباع(MUFAs)  و چند غیر اشباع (PUFAs) برای کپور معمولی 32.86، 39.43 و 24.13 درصد و برای کپور علفخوار34.06 ، 25.02 و 37.54 درصد مشاهده شد. در هر دو گونه ماهی مورد مطالعه اسید پالمتیک و اسید اولئیک به ترتیب فراوانترین اسیدهای چرب اشباع و تک غیر اشباع بودند و در بین اسیدهای چرب چند غیر اشباع اسید لینولئیک در کپور معمولی و دوکوزاهگزانوئیک اسید(DHA)  در کپور علفخوار فراوان ترین اسیدهای چرب شناخته شده بودند. میزان امگا 3 شناخته شده برای کپور معمولی8.6  درصد و برای کپور علفخوار 25.3 درصد بود. در کپور معمولی و علفخوار به ترتیب 1.33 و 2.55 درصد اسید آراشیدونیک مشاهده گردید. مقایسه ترکیب اسید چرب دو ماهی مورد مطالعه حاکی از تفاوت معنی دار بین اسید های چرب دو ماهی به جز C 22:0 و SFA بود.

هدف از انجام این مطالعه تعیین ترکیب شیمیایی و پروفایل اسیدهای چرب بافت عضلانی ماهی کپور دریایی پرورشی و کپور دریایی وحشی بود. آنالیز تقریبی نمونه ها نشان داد که در بین شاخص های مورد مطالعه (پروتئین، چربی، خاکستر و رطوبت) تفاوت معنی داری در بین کپور دریایی پرورشی و کپور دریایی وحشی وجود نداشت (05/0P>). بررسی پروفایل اسید چرب ماهی کپور دریایی وحشی و کپور دریایی پرورشی نشان داد که ترکیب اسید چرب در دو ماهی مورد مطالعه تفاوت معنی داری از نظر گروه ها و نسبت های مختلف اسید چرب داشت. در هر دو ماهی مورد مطالعه پالمتیک اسید (C16: 0) و اولئیک اسید (C18: 1 ω-9 cis) به ترتیب فراوان ترین اسید چرب اشباع و تک غیراشباع بودند. میزان اسیدهای چرب اشباع (SFA)، تک غیراشباع (MUFA) و چندغیراشباع (PUFA) در ماهی کپور دریایی پرورشی به ترتیب 71/26، 57/52 و 68/17درصد و در کپور دریایی وحشی 78/22، 53/40 و 06/25 درصد بود. میزان اولئیک اسید به طور معنی داری در کپور دریایی پرورشی نسبت به کپور دریایی وحشی بیش تر بود (05/0≥ P). فراوان ترین اسیدهای چرب چندغیراشباع (PUFA) در ماهی کپور دریایی در محیط پرورشی لینولئیک اسید (C18: 2 ω-6) و در کپور دریایی در محیط طبیعی دکوزاهگزانوئیک اسید (DHA, C22: 6 ω-3) می باشد. میزان اسیدهای چرب ω-3 در کپور دریایی وحشی (79/15 گرم در 100 گرم لیپید) به طور معنی داری نسبت به کپور دریایی پرورشی (16/6 گرم در 100 گرم لیپید) بالاتر بود (05/0≥ P). نسبت ω-3/ω-6 در ماهی کپور دریایی وحشی 69/1 و در ماهی کپور دریایی پرورشی 76/0 بود. در هر دو ماهی مورد مطالعه نسبت ω-3/ω-6 از مقدار توصیه شده توسط متخصصان تغذیه بیش تر بود. نسبت PUFA/SFA در کپور دریایی وحشی 10/1 و در کپور دریایی پرورشی 66/0 بود. این نسبت برای کپور دریایی وحشی و کپور دریایی پرورشی بیش تر از نسبت توصیه شده (45/0) توسط HMSO است. با توجه به این که نسبت PUFA/SFA و ω-3/ω-6 در ماهی کپور دریایی وحشی و پرورشی از مقادیر توصیه بیش تر بوده است، بنابراین هر دو ماهی مورد مطالعه از نظر منابع شیلاتی و غذایی بسیار ارزشمند است. ولی به جهت بیش تر بودن مقادیر PUFA، ω-3، ω-3/ω-6، PUFA/SFA، EPA+DHA، DHA/EPA در کپور دریایی وحشی ارزش تغذیه ای آن به مراتب نسبت به کپور دریایی پرورشی بالاتر است.